ما را کبوترانه وفادار کرده است
آزاد کرده است و گرفتار کرده است

بامت بلند باد که دلتنگیت مرا
از هر چه هست غیر تو بیزار کرده است

خوشبخت آن دلی که گناه نکرده را
در پیشگاه لطف تو اقرار کرده است

تنها گناه ما طمع بخشش تو بود
ما را کرامت تو گنه کار کرده است

چون سرو سرفرازم و نزد تو سر به زیر
قربان آن گلی که مرا خوار کرده است..

ندیدمت که بگویم چقدر زیبایی
نیامدی که ببینم شبیه دریایی
شکوه آمدنت را ببخش به چشمانم
بیا الهه غربت سوار صحرایی

کنار بغض یک نیلوفر آبی ، تک و تنها
میان برکه ای خشکیده در این گوشه از دنیا
چرا حس میکنم عمرم کمی مایل به پاییز است
تو را جان عزیزت ،خسته ام ، دیگر بیا آقا

دیدم كه نوشته ست به سر درب كلیسا

یا حضرت مریم و یا حضرت عیسی

در زیر صلیبی كه مسیح است بر آن دار

جمع اند گروهی همگی عاشق آن یار

یعنی كه گرفتار تواند هر چه كه هستند

از عشق تو و از می ایمان تو مستند

یا منتظرند تا كه تو یك روز بیایی

وصل آید و پایان شود ایام جدایی

ما نیز به حق منتظر صاحب خویشیم

نه راهب دیریم و نه آن مرد كشیشیم

ما نیز گرفتار مسیحی دگر هستیم

چون جمعه شود منتظر یك خبر هستیم

شاید كه همین جمعه بود جمعه ی دیدار

وان ماه شود از پس آن پرده پدیدار

آخر بشود صبر و دمد صبح رهایی

با مهدی ما،حضرت عیسی! تو بیایی...

درختان کاج از هر روز زیباترن و جهانیان شادمان

قرن ها می گذرد و فرزند مریم چشم به راه توست...

تا به محراب درآیی...

یادش بخیر...
پارسال،زمانی که شب یلدا با رحلت پیامبر(ص) و شهادت امام حسن(ع) مصادف بود...

از دوماه قبلِ شب یلدا پیام های روز شماری برای تبریک بزرگترین شب سال آغاز شد

و همچنین پیام های خوشحالی برای فرا رسیدن این شب...

به راستی چرا امسال که شب یلدا با سالروز آغاز امامت حضرت مهدی مصادف است،

خبری از آن خوشحالی ها و شادی های سال قبل نیست؟

مراقب باشیم بازیچه دشمن نشویم...!!


"به حرمت ولی عصر که انقدر مظلوم است اشتراک گذاری شود تا تمام فضای مجازی با خبر شوند"

هم در هوای ابری آذر دلم گرفت
هم در سکوت سرد زمستان دلم گرفت...

هر جا که عاشقی به مراد دلش رسید
هر جا گرفت نم نم باران دلم گرفت...

هر جا که خنده بر لب معشوقه ای نشست
یا اینکه کرد زلف پریشان، دلم گرفت...

بیرون زدم ز خانه که حالم عوض شود
از بس شلوغ بود خیابان ، دلم گرفت...

امروز جمعه نیست ، ولی با نبودنت
مانند عصر جمعه ی تهران دلم گرفت...

بزرگی میگفت :



يك وقت، جلوى شما يك سبد سيب مى آورند.
شما اول براى كناريتان برمى داريد، دوباره بعدى را به نفر بعدى ميدهيد ...
جالب است..!
تا زمانيكه براى ديگران بر مى داريد، سبد مقابل شما ميماند..
ولى حالا تصور كنيد که همون اول براى خود سیب بر می داشتید، ميزبان سبد را به سمت نفر بعد مى برد!!
نعمتهاى خدا هم، اينطور است...

با بخشش، سبد را مقابل خود نگه داريد.

اولین قبری که بعد از ظهور شکافته میشود قبر کیست ؟

امام صادق ـ ع ـ می فرماید: «اولین کسی که قبر او شکافته می شود و به سوی دنیا باز می گردد، حسین بن علی ـ ع ـ است.»و در جای دیگر می فرماید: «نخستین فردی که به دنیا باز می گردد، حسین بن علی است پس حکومت می کند تا وقتی که در اثر پیری ابروان او بر چشمانش می افتد.» که اشاره به طولانی بودن حکومت امام حسین در عصر رجعت است.
جابر نیز از امام باقر ـ ع ـ نقل می کند که امام حسین ـ علیه السّلام ـ در روز عاشورا، پیش از شهادتش، به تفصیل درمورد رجعت خود و یاران خود سخن گفت: «بشارت باد شما را به خدا قسم اگر این قوم ما را بکشند، ما نخستین کسانی هستیم که نزد پیامبرمان باز می گردیم و تا مدتی که خدا بخواهد توقف خواهیم کرد، آن گاه من اولین کسی هستم که قبرش شکافته می شود و ناگهان از قبر خارج می شوم، در حالی که امیر المؤمنین نیز از قبرش خارج شده و مهدی ما نیز قیام نموده است.» در این روایت، رجعت امام حسین و امیر المؤمنین ـ ع ـ همزمان با قیام حضرت مهدی (عج) بیان شده است. در روایت دیگر امام صادق ـ ع ـ می فرماید: «امام حسین ـ ع ـ همراه با شهدای کربلا و هفتاد پیامبر، بازگشت می نماید. رو می آورد به سوی دنیا امام حسین همراه با کسانی که با وی به قتل رسیده بودند و همراهی می کنند او را هفتاد پیامبری که با موسی بن عمران مبعوث شدند. آن وقت حضرت قائم انگشترش را به او می سپارد.»
منبع:
تاریخ ما بعد الظهور، سید محمد صدر، ص ۸۸۱، مکتبه الامام امیرالمؤمنین ـ علیه السّلام ـ، اصفهان.
 میزان الحکمه، ج ۴، ص ۵۸، ش ۶۹۳۲، محمدی ری شهری، چاپ مکتب الاعلام، ۱۳۶۲ هـ .ش.
معجم احادیث المهدی، ج ۵، ص ۳۲۸، ش ۱۷۶۶٫
 بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۶۱، حدیث ۵۲٫

خداي خوبي داريم . . .

آنقدر خوب که با هر مقدار بار سنگين گناه ،

اگر پشيمان شويم و توبه کنيم باز هم مهربانانه ما را مي بخشد . . .

و آنقدر بخشنده است که باز فرصت جبران را در اختيارمان مي گذارد . . .

آري خداي خوبي داريم ...

خدايي که مشتاقانه ما را مي نگرد ،

با چنين خداي بخشنده و مهرباني ؛

نااميدي از درگاهش معنايي ندارد . . .