مهربانا  مهربانی کرده ای
خشت و گل را آسمانی کرده ای

حکمت از دل دُرفشانی می کند
با قلم قلبم تبانی می کند

چشم صحرا را مزیّن کرده ای
نور زهرا را مُبیَّن کرده ای

نُه فلک مجذوب یک دلدار ماند
هفت اقلیم از هبوط یار ماند

آن زمانی که نه گِل و نه آب بود
با تو نَه خورشید، نَه مهتاب بود

دستِ ذاتت هستِ مسطور آفرید
از صفاتت چارده نور آفرید

چار و دَه مبهوت یکدیگر شدند
عَلَّم الاَسماء را از بَر شدند

بقیه در ادامه مطلب

نور واحد چارده تقسیم شد
سال و ماه و هفته ها ترسیم شد

چون نظر کردند بر حالات خویش
ذات را دیدند در مرآت(2) خویش

تا دل افتد روز و شب در دامشان
ثبت شد ساعات هم بر نامشان

بوی گلهای معطّر می وزد
شنبه ها عطر محمّد می رسد

یاس و سُنبل هدیه ی یکشنبه هاست
عطر زهرا و علی در جان ماست

گُل کند در هر دوشنبه نور عین
گاه  از نور حسن، گاهی حسین

هر سه شنبه می وزد عطر سه گل
سین و باء و صاد اندر هر سُبُل(3)

چهار شنبه موسوی گردد فضا
از رضا و باب و دو ابن الرضا

می شود لب تر ز جام عسگری
هر شب جمعه به نام عسگری

ذکر آب و ذکر باد و ذکر خاک
یا امام عسگری روحی فداک

دوستان محتاج لبخند تو اَند
جمع موجودات در بند تو اَند

پی نوشت:
1. هست مسطور یعنی آن نوشتنی به وجود آمده که به نظر می رسد شاعر به لوح و قلم اشاره دارد.
2. مرآت یعنی آینه و این ابیات اشاره به خلقت نوری حضرات معصومین (علیهم السلام) دارد.
3. سین اوّل لقب سجّاد، باء اوّل لقب باقر و صاد اشاره به لقب صادق دارد و بیت، به روز سه شنبه که متعلق به امام سجاد، امام باقر و امام صادق (علیهم السلام) می باشد، اشاره دارد.


محمود ژولیده