مدعیان مهدویت

کساني که در تاريخ بدين عنوان شهرت يافته‏ اند، به اعتباري بر سه گروه قابل تقسيم‏ اند:
يک. کساني که ديگران روي انگيزه‏هاي خاصي، آنان را «مهدي» نجات بخش خواندند.
دو. کساني که به انگيزه جاه‏ طلبي و قدرت خواهي، چنين ادعاي دروغيني کردند.
سه. کساني که طبق نقشه استعمار و به اشاره بيدادگران، به چنين دجالگري و فريب دست يازيدند و بي‏شرمانه خود را مهدي نجات بخش، معرفي کردند.
گروه اول
از تاريخ اين واقعيت دريافت مي‏گردد که برخي از کساني که مهدويّت بدانان نسبت داده شده، نه از سوي خود آنان سرچشمه گرفته و نه خود بدان ادعا راضي بودند؛ بلکه ياران و پيروان آنان چنين عنواني را به آنها نسبت داده و اين انديشه را در آن روزگاران در ميان گروه‏ها و مراکزي گسترش دادند.

البته به جا بود که خود آنان، چنين ادعاهاي دروغين و نسبت‏هاي نادرست را به شدّت نفي کنند؛ اما روشن نيست که چرا خود آنان در برابر اين عنوان ساختگي، فرياد اعتراض بلند نکردند و پيروان آنها کوشيدند تا برخي علايم و نشانه‏هاي حضرت مهدي‏عليه السلام را - که در انبوه روايات آمده - به اين چهره‏ها تطبيق و تفسير نمايند!!
براي نمونه از اين گروه مي‏توان بدين چهره‏ها اشاره کرد:
1. محمد حنفيه (کيسانيه)
2. زيد فرزند امام سجادعليه السلام
3. محمدبن عبداللّه محض

گروه دوم
اينان کساني بودند که به انگيزه‏هاي فريبکارانه و جاه‏طلبانه، ادعاي مهدويّت نمودند و براي جلب عواطف و احساسات، تسخير دل‏ها و قلب‏ها و به دست آوردن قدرت و عظمت، به دروغ و دجالگري، خود را مهدي نجات بخش معرفي کردند!
اين گروه بسيارند؛ از جمله آنان «مهدي عباسي» است. پدرش منصور دوانيقي ادعا کرد که پسرش «مهدي عباسي» همان مهدي موعود است! با اينکه اين عنصر فريبکار پيش از اين ادعا، به محمدبن عبداللّه محض - به عنوان مهدي نجات بخش است - دست بيعت داده بود و او را مهدي نجات بخش مي‏دانست!
گروه سوم
اينان عناصري بودند که بر اساس نقشه استعمار و به اشاره استعمارگران، ادعاي مهدويّت نمودند! استعمار پليد براي درهم کوبيدن اسلام و فروپاشي جامعه بزرگ اسلامي و افشاندن بذر اختلاف، کينه‏توزي و جدايي؛ نقشه‏هاي خائنانه بسياري کشيد تا به هدف خويش برسد و جهان اسلام را ببلعد. از جمله نقشه‏هاي شيطاني آن در اين ميدان، ساختن مرام‏ها و مسلک‏هاي رنگارنگ در ميان مسلمانان و بازي با مفاهيم و ارزش‏هاي مقدس و اعتقادات ديني آنان بود تا بدين وسيله، بذر بي‏ايماني و سست باوري و تزلزل دل‏ها و قلب‏ها را در جامعه اسلامي، پديد آورد! از چيزهايي که از آن در اين ميدان سوء استفاده کرد، انديشه و عقيده به مهدي موعود بود، در اين راه برخي عناصر را به دلخواه خويش تربيت کرد و به آنان دستور داد تا ادعاي مهدويّت کنند و آنان را با همه امکانات در اين راه ياري کرد که براي نمونه مي‏توان به «علي محمد باب» اشاره کرد. [1] .

پی نوشت ها:
[1] ر.ک: امام مهدي از ولادت تا ظهور، ص 565 تا 572.