در قـــــاموس ِ انتظار ؛

منتـــــظران را با زلال ِ اشکهایشان می شناسند ؛

از آن اشک هایی که بغضش غـــربت ِ آقاست

" گاهــــی بندیشیم برای چه منتــــظریم ..."

بیاید ُ قرض هایـــمان را بدهد ..؟

مریض هایمان را شِفا دهد ؟

خانه برایمان بخرد ؟

شاید هم .....

منتظریم تا بیاید ُ خون به دلش کنیم .....


هلْ مِنْ مُعینٍ فَأُطیلَ مَعَهُ الْعَویلَ وَالْبُکاءَ ؛

" آیا کسى هست مرا یارى کند تا بسى ناله فراق و پر اشک از دل برکشم ... "


*اللهم عجل لولیک الفرج*