خدایا!
من همانم که گاه خندانم،
و گاهی گریان.
گاه شکرگزارم،
و گاهی درحال گله کردن.

گاه بنده ی توام،
و گاهی بنده ی خویش!

خدای همیشگی ام!
من مبتلا به گاه و بی گاههای همواره ام،
بیماری نامتعادل که همیشه به نسخه ی طبیب خویش عمل نمی کند!

اسیر خویشتنم؛
و گاه و بی گاههای اسارت گونه ام مرا در برگرفته است...
معبود آزاده ام!

تمام اين گاه و بی گاههای مدامم را،
ببخش...
به حق خدایی همیشه پایدارت...

الهی آمین