حضرت حجت عليه السلام تکيه بر ديواره کعبه زده اند و خطبه مي خوانند: اي مردم! هرکس به خداوند ايمان دارد، هرکس که آدم و نوح بر او حجتند، هرکس به نبوت ابراهيم، موسي و عيسي ايمان دارد، بداند که من نزديکترين افراد به آن ها هستم. هرکس محمد خاتم صلوات الله عليه را رسول خداوند مي داند، بداند که من نزديکترين افراد به حضرت رسول هستم...
حال اي ذخيره شده هاي خداوند براي من، بياييد...
در يک چشم به هم زدن يا کمتر است که مرداني در مکه، بين رکن و مقام ظاهر مي شوند. در میان صدای اصحاب زمزمه هایی به گوش می رسد:
بقیه در ادامه مطلب

ـ من در رختخوابم بودم، نداي حضرت حجت را شنيدم و در چشم به هم زدني، خودم را به اينجا رساندم؛
ـ نوای دعوت را شنيدم، سوار بر ابرها شدم و با شتاب خود را به شما رساندم؛
ـ زمين زير پايم طي شد، در چشم به هم زدني از غرب عالم به بيت لله الحرام رسيدم؛
ـ  بدون وعده و قرار قبلي با شنيدن طنين صداي امام، خود را به ايشان رسانديم و آماده ي بيعت هستيم...
اين ها کساني هستند که به دستور قرآن عمل کردند و در خيرات بر همه سبقت گرفتند. خداوند آن ها را از شرق و غرب عالم در کمتر از چشم بر هم زدني مثل تخت سلميان به مکه نزد فرزند حضرت رسول رساند.
اين راهبان شب و شيردلان روز، فولاد دل هايي هستند که مردم آن ها را سوار بر ابر، در حال طي الارض و يا سوار بر اسب، در مسير رسيدن به مکه ديده اند.
کلمه ي "خيرات" که در قرآن به کار رفته است، به معني پذيرش ولايت اميرالمومنين است. ياران حضرت مهدي عليه السلام ولايت حضرت علي را با تمام وجود پذيرفتند و در آن بر ديگران سبقت گرفتند، بنابراين خداوند آن ها را از همه جاي عالم جمع کرده است.

"پس به خيرات سبقت و پيشي گيريد، هرکجا باشيد خداوند شما را خواهد آورد(1)"

پي نوشت:
سوره بقره، آيه148.

منبع: سيماي حضرت مهدي در قرآن، سيد هاشم بحراني؛
روزگار رهايي، ص401ـ 428