سپاه خشم

سپاه خشم، اسم و یا بهتر بگویم  یکی از اوصاف و ویژگی یاران امام زمان(عج) است.باید عرض کنیم که در ذهن اکثریت مردم چنین جمله ای جا افتاده است:
"وقتی امام زمان(ع) ظهور می کنند، آنقدر مردم را می کشند و کشت و کشتار انجام می دهند که خون تا زانوهای ایشان می رسد...." آیا به راستی به مفهوم و عملی بودن این جملاتی که راجع به امامی که صفت"رحمة للعالمین" برای ایشان بکار می رود؟!!!این ذهنیت از احادیث جعلی و ساختگی است که توسط افراد جاعل و دشمن امام و اسلام، مانند"محمد بن علی کوفی"، "ابوالخطاب"، "یونس بن ظبیان" و ... گفته شده است، برخاسته می شود. و هیچ سند و مدرکی ندارد و حتی تعداد این احادیث هم که در کتب شیعی راه پیدا کرده اند.پس سپاه خشم، نماد و مظهر خشم الهی نسبت به دشمنان خدا و آل محمد(صلی الله علیه و آله وسلم) است. امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) می فرمایند:

" سپاه غضب(یعنی سپاهی که مظهر خشم الهی است) قومی هستند که در آخرالزمان، که از هر قبیله ای یک، دو، سه نفر می آیند تا به نه نفر برسند، که چون ابر پاییزی به صورت پراکنده می آیند. به خدا سوگند من امیر آن ها را می شناسم و اسمش را می دانم، و می دانم که هر گروهی کجا منزل می کنند.(1)


پی نوشت
1. غیبت نعمانی، ص 168، بشارة الاسلام، ص 42.
منابع:
تاریخ پس از ظهور، نویسنده: شهید سید محمد صدر، ترجمه حسن سجادی پور، انتشارات موعود عصر(عج)، تهران سال 1389، چاپ سوم، فصل چهارم، ویژگی یاران امام زمان(ع)، صص 253 و 254.
یاران امام زمان(علیه السلام)؛ مجموعه روایات مهدوی، گروه پژوهش مؤسسه فرهنگی موعود، انتشارات موعود عصر(عج)، تهران سال 1390، چاپ دوم، ص 22.

آهوی مشکین

در هر کجای این دنیا که باشی، وقتی دلت برای امامت پر می کشد، چشمانت را که ببندی؛ گنبد طلایی مانند ماه شب چهارده، همیشه در برابر چشم هایت می درخشد و آن عطر همیشگی باز به مشامت می رسد. هیچ وقت نه آن قرص قمرت از درخشش کم می شود و نه آن رایحه تغییر می کند...

مَثَل یاران امام زمان(عج)، مَثَل همین رایحه و درخشش ماه مشهد است. مَثَل آن ها بر روی زمین مانند مشکی است که همیشه فضا را معطر و مانند ماه،  شبهای تاریک را روشن می کنند و هیچ گاه نورشان خاموشی ندارد.

رسول گرامی اسلام، محمد مصطفی(صلی الله و آله و سلم) می فرمایند:
"خوشا به حال کسی که او را دیدار کند، خوشا به سعادت کسی که او را دوست بدارد و خوشا به حال آن که به او معتقد باشد. خداوند آن ها را از هلاکت نجات می بخشد و به سبب اقرار به خدا و پیامبر خدا و امامان معصوم، خداوند درهای بهشت را بر روی آن ها باز می کند. مَثَل آن ها در روی زمین مانند مشک است که فضا را خوشبو می سازد و خود هرگز تغییر نمی یابد و مَثَل آن در آسمان ها مَثَل ماه تابان است که تابش و درخشش آن هرگز به تاریکی نمی گراید."(1)

****

 
پی نوشت
1. بشارة السلام، ص9. بحارالانوار، ج52، ص311.
یاران امام زمان(علیه السلام)؛ مجموعه روایات مهدوی، گروه پژوهش مؤسسه فرهنگی موعود، انتشارات موعود عصر(عج)، تهران سال 1390، چاپ دوم. ص 19.

قضاوت داوودی(ع)، قضاوت قائم آل محمّد(ص)

عمار ساباطى گويد: به امام صادق (علیه السلام) گفتم: شما اگر حاکم

 شدیدچه حكمى مى ‏كنيد؟حضرت فرمودند: «به حكم خدا و

حكم داوود[داوری می‌ کنیم]؛ چون موضوعى به مامراجعه شود

كه حكم آن نزدما حاضر نباشد، روح القدس آن را به ما القاء مى كند.»

(1)همچنین ایشان فرمودند:

«هنگامی که قائم آل محمّد (ع) قيام كند، به حكم داود و سليمان

قضاوت می كند و گواه نمی خواهد.»(2)

 براستی در زمان حضرت داوود(ع) کسی طاقت قضاوتی بی شاهد

و دلیل نداشت. چنانچه ما نیز در دوره و زمانه مان، چنین قضاوتی

برایمان غریب و تعجّب برانگیز است؛ امّا این نحوه ی قضاوت،

که به شیوه ی داوودی معروف است، روشی است که

 حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)در حکومت خودشان به کار می گیرند.

شیوه ای که در آن، حضرت، از کسی دلیل و مدرک و شاهد و ...

نمی خواهند؛ بلکه با علمی که خداونددر اختیارشان نهاده است،

حکم نهایی را صادر می کنند و چنین حکمی هرگز قابل بازگشت

 نیست؛ چرا که سرچشمه اش، علم خداوندی است.

7. كلينى، محمد بن يعقوب، أصول الكافي، ترجمه كمره‏اى، قم، چاپ سوم، 1375، ج‏3 ؛ ص117.
8. همان.

کجاست آنکه دین، ایمان و اهل ایمان را زنده گرداند؟

کجاست آنکه شوکت ستمکاران و متعدیان را در هم مى شکند؟

کجاست آنکه متکبرانِ سرکش را هلاک و نابود مى گرداند؟

کجاست آنکه مردم ملحد، معاند و گمراه کننده را بیچاره کند؟

کجاست آنکه دوستان را عزیز و دشمنان را ذلیل خواهد کرد؟

کجاست صاحب روز فتح و برافرازنده پرچم هدایت در عالم؟

کجاست آنکه پریشانیهاى خلق را اصلاح و دلها را خشنود مى سازد؟

کجاست آنکسی که از ظلم امتّ بر انبیاء و اولاد انبیاء دادخواهى مى کند؟

کجاست آنکه انتقام خون شهید کربلا را خواهد گرفت؟

کجاست آنکه خدا بر ستمکاران و تهمت زنندگان، او را پیروز مى گرداند؟

کجاست آنکه دعاى خلق پریشان را اجابت مى کند؟

*دعای ندبه*

رسم ماايرانيها اينه:

وقتي مي خوان كسي رو از عزا دربیارن،

براي اون لباس مي برن....

...خدايابعد دو دهه عزاداری...

بر قامت امام عصر ما لباس فرج ...

و برما لباس تقوا بپوشان...

آمین...

الهم عجل لولیک الفرج...

شاید آن روز که سهراب نوشت:

“تا شقایق هست زندگی باید کرد” خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینگونه نوشت:

هر گلی هم باشد چه شقایق چه گل پیچک و یاس

 زندگی بی مهدی زندگی با غم‏هاست

اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج

مهدی جان

همه آدینه‌ها دلتنگ تواند و لحظه ها بی قرار آن نگاه بارانی اند که

مهربان بر کویر دل های تشنه و منتظرمان بباری و لب های مان

را به خنده دیدار منقش گردانی. اما این روزها هوای باریدن داریم؛

مهدی جان....اشک هایی به وسعت بیت الاحزانمادرت "زهرا" 

فریاد هایی به گستردگی تاریخ؛  بار دگر باید برای غربت مبلغ

دوستی«محمد مصطفی»(ص) با تمام توان گریه کرد، باید سر بر

دیوار"بقیع" گذاشت وبا فریاد های خاموش علی(ع) درچاه وگریه های

نیلی فاطمه(س) و دردهای عمه ات. زینب کبری(س) همراه شویم

و با طنین الله اکبر، چون بلال محمد(ص) بر بام کعبه، خواب فرش

ابوجهل ها و ابولهب های زمانه را برهم زنیم ...هرگز]

هرگز تاب نمیآوریم دریای پر تلاطم اشک هایی را که برای

محبوب ترین آفریده خدا "محمد امین(ص)" به خروش آمده 

مصطفی(ص) همچنان تو را صبری شایسته عنایت فرماید... 

دلمان را به روزهای پر امید آمدنت خشنود می‌کنیم و اشک‌های

سراسیمه مان را روانه مدینة النبی(ص) کرده و فریاد می زنیم: 

"محمد(ص)" تو را بسیار دوست داریم.

پس ای صاحب امر و ولی عصر (عج) روزگار یتیم ما را تو خود پدری کن

تواز تبار بهاري چگونه بي تو بمانم

شميم عاطفه داري چگونه بي تو بمانم

تواز سلاله نوري تو آفتاب حضوري

به رخش صبح سواري چگونه بي تو بمانم

تويي كه باده نابي و گر نه بي تو چه سخت است

تمام عمر خماري چگونه بي تو بمانم

ببار ابر بهاري هنوز شهره شهر است

كرامتي كه تو داري چگونه بي تو بمانم

بيا به خانه دلها كه در فراق تو دل را

نمانده است قراري چگونه بي تو بمانم

السلام علیک یا ابا الصالح المهدي(عج) ادرکنی

منبع:خطبه 50 نهج البلاغه

بخشی از روایت بلند امام صادق(علیه السلام) خطاب به مفضّل که در آن از ماجرای رجعت اهل بیت(علیهم السلام) سخن می گویند. در این

روایت، بیان شده است که هر کدام از امامان در هنگام بازگشت به دنیا، چه اعتراض هایی به مردم روزگار خودشان می کنند.

امام صادق(ع) فرمودند:

«...اى مفضل! آنگاه حسن(ع) برخاسته و خطاب به پیغمبر مى ‏گوید:

«اى جدّ بزرگوار! من هنگام آمدن پدرم امیر المؤمنین به کوفه با ایشان بودم تا اینکه با ضربت عبد الرحمن بن ملجم ملعون شهید

شد. همان طور که شما به او وصیت کرده بودید، پدرم نیز به من وصیت فرمود.  هنگامی که معاویه ی ملعون از شهادت پدرم مطلع

شد، زیادِ زنازاده را با دویست و پنجاه هزار سرباز به کوفه فرستاد و به او دستور داد که من و برادرم حسین و سایر برادران و

بستگان و شیعیان و دوستان مرا گرفتار سازد و از ما براى معاویه بیعت بگیرد.

هر کدام از ما حاضر نشدند، گردنش را زدند و سر او را براى معاویه فرستادند.

روز فریاد رسی خواهد آمد...

در انتهای این روایت، امام صادق(ع) اشاره می کنند که حضرت مهدی(عج) با همراهی تمامی یارانشان، از دشمنان اهل بیت(ع) انتقام

می گیرند و آنگاه این آیه را قرائت فرمودند:

«روزى که هر کسى آنچه کار نیک به جاى آورده و آنچه بدى مرتکب شده، [در مقابل خود] حاضر مى ‏یابد؛ و آرزو مى‏کند: کاش

میان او و آن [کارهاى بد] فاصله‏ اى دور بود...» (آل عمران: 30)

بقیه در ادامه مطلب

ادامه مطلب