وظایف منتظران  قسمت دوم


2- محبت او بطور خاص

بدان‏که در وجوب محبت تمام ائمه معصومین (علیه السلام) ترديدي نيست و اين‏که دوستي ايشان بخشي از ايمان و شرط قبولي اعمال است.
 ولي در اهتمام به محبّت مولايمان حضرت حجّت (‏ع) خصوصيتي هست که سبب شده به طور خصوص به آن امر گردد؛
و اين از دو جهت است :

 به جهت عقل :

توضيح اين‏که سرشت‏ها بر محبّت کسي که به آن‏ها نيکي کند و هرکه واسطه احسان به. آن‏ها باشد، ساخته شده است،
و در مجالس صدوق ‏رحمه الله به سند خود، از ابن عباس آمده که گويد:

 رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود:
 خداوند را دوست بداريد، به جهت آنچه از نعمت‏هاي خويش به شما مي‏دهد و مرا به جهت دوستي خداي - عزّوجلّ - دوست بداريد و اهل بيتم را به خاطر دوستي من دوست بداريد.

و به جهت نقل :

سيد محدّث بحراني‏ رحمه الله در کتاب «غاية المرام» [1] به نقل از نعماني، به سند خود {بعد از شرح طولانی اتفاقات شب معراج) ، از رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) روايت آورده که فرمود:

 اينان امامان هستند و اين قائم است حلالم را حلال و حرامم را حرام مي‏نمايد و از دشمنانم انتقام مي‏گيرد.

اي محمد! او را دوست بدار، که من او را و دوست دارنده او را دوست دارم.

اين حديث دلالت دارد بر اين‏که در محبّت آن حضرت ويژگي ‏اي هست که مقتضي امر مخصوص از سوي خداي تعالي گرديده، با اين‏که محبّت همه امامان (‏ع) واجب است.

(کتاب مکیال المکارم فی فوائد دعا للقائم)


[1] غاية المرام، 188 باب 23 ح 101.