یــا صاحب الزمان


آقای مـن

مــولای مـن

از قـدیــم گفته انـد ” خلایـــق هــرچه لایــق ” بی راه نگـفـته انــد

اقرار می کنیم هنوز لیاقت حضور در محضر شما را پیدا نکرده ایم
که اگرغیر از این بود
هم اینک در زمان ظهـور و در حضور شما به سرمی بردیم “ از ماست که برماست ”

آری، ما مستحق بلای غیبتیـم ؛
سزاوار چنیـن سرنوشتی هستیم؛
تــو را نخواســته ایم ؛ به بی امامی ” عــادت ” کـرده ایم ؛
هنــوز باورمان نــشــده

تا نیایی گره از کـار بشر وا نــشــود