صاحب میسم
«مِیسَم»، داغی است که بر تن حیوانات می گذارند تا صاحبشان گم نشود. اینگونه داغ گذاری، در زمان ظهور حضرت مهدی(عجل الله تعالی فرجه) نیز اتّفاق می افتد. کسی، انگشتر بر دست دارد و انسانها را به خیر و شرّ تقسیم می کند. این فرد، کسی نیست جز جدا کننده ی بزرگ حقّ از باطل، حضرت امام المتّقین، امیرالمؤمنین(ع). گویی قرار است در آن زمان، معلوم شود که صاحب هر کس کیست؛ چه کسی مال خداست و چه کسی مال شیطان است.
بقیه در ادامه مطلب

در روایات بسیاری، از جمله روایاتی از خود حضرت علی(ع)، ایشان صاحب میسم معرفی شده اند.(1)
حضرت علی(ع) در حدیثی درباره ی کاری که دابة الارض انجام می دهند، فرمودند:
«...انگشتر را بر روى هر مؤمنى كه مى ‏گذارد، در جاى آن نوشته مى ‏شود: «اين مؤمن حقيقى است» و بر روى هر كافرى بگذارد، نوشته مى ‏شود: «اين كافر حقيقى است» تا جايى كه مؤمن صدا مى‏ زند: «واى بر تو اى كافر!» و كافر صدا مى ‏زند: «اى مؤمن خوشا به حالت! كاش امروز مثل تو بودم و به چنين رستگارى بزرگى نائل مى‏ آمدم.»[...] در چنین زمانی [به خاطر آنکه حجّت تمام می شود] درهای توبه بسته می گردد و ایمان کسی در آن زمان سودی به حالش ندارد...»(2)

1. حضرت علی(علیه السلام): «من از طرف خدا بهشت و دوزخ را قسمت مى ‏كنم، من فاروق اكبرم، من صاحب عصا و ميسم‏ هستم...» (كلينى، محمّد بن يعقوب، أصول الكافي، ترجمه كمره‏ اى، قم، چاپ سوم، 1375، ج‏2، ص: 111

2. راوندی، همان.